Retrincos » Poesía

Un labrador que foi sarxento, poema anónimo do 1808

Estevo Raposo — Tue, 06 Dec 2011 22:52:50 +0000

O 15 de maio de 1861 publicouse por primeira vez na páxina 254 de Galicia. Revista universal de este reino un poema anónimo datado en 1808 baixo o título “Procrama na Guerra da Independencia por un labrador que foy sarxento ós soldados de novo alistamento”. Nel, faise un chamamento os mozos galegos para que esquezan a suas familias, e combatan ós franceses, falando de todas as cousas boas que eso lles traerá. O descoñecido autor coñecía as leis da rima e podía utilizar recursos poéticos como o hipérbato ou o cabalgamento, polo que, según o profesor Ricardo Carballo Calero, debeu ser un crego, un fidalgo ou un escribán.

No’ hay, Mozos, que relembrarse
Para sacudir en duro,
Das Mulleres, nin dos fillos,
Nin menos dos bois do xugo.

Líbrenos Dios que vos pille
O demo do Vagamundo
Que rapa vidas, facendas,
Gando e cartos todo xunto.

O pior do conto, mociños,
É que de Fráncea, o Verdugo
En vez de Cristianos, quere
Facernos á todos, Turcos.

Por esto diz’ o meu Cura,
Todos apreten os puños
Pol a Patria e pol o Rey
E morrer por Dios con gusto

S’ eu fora alá, meus queridos,
Por esta Cruz + vol o xuro,
Con mil cabezas francesas
Habia de vir moy rufo.

Esto con ser xa tan vello;
Máis vós, con catro aturuxos
Non deixarés un Gabacho
Se poñedes bén os puntos.

Ide á guerra, meus Garridos
Dios vos axude, meus Rulos
E aquel Patron das Españas
Que tén o pelo moy rubio.

Salirán cando volvades,
Para traervos en trunfo
Con gaitas e con ferreñas,
Todal as Mozas de rumbo

Veredes como se botan
Todal as Vellas de bruzos
Para darvos moitos bicos
Por pés, por pernas, e muslos.

Cada Escarapela vosa
Dirán que val un escudo
E para gardal a casa
Tanto coma un bon trabuco.

Xa no’ haberá Casamento
Nas aldeas de este mundo
Que non sexa para o mozo
Que gastou moitos cartuchos.

Estas con outras vantaxes
De honra e proveito que escuso
Nomealas, vos trahe, amigos,
Sacar á Patria de apuros.

|Fonte: A literatura galega dos Séculos Escuros e do Prerexurdimento, de Juan Javier Baldomir Cabanas

O poeta Euxenio Montes

Estevo Raposo — Thu, 23 Sep 2010 06:06:50 +0000

Euxenio Montes naceu en Vigo no cambio de século XIX o XX. Estudou Filosofía en Madrid e aprobou as oposicións para catedrático de Instituto. Foi conferenciante, autor de ensaios (en galego) e Director do Instituto Español en Roma.

Na sua obra poética destaca Versos a tres cas o neto. Dise da sua poesía que é coorista, chea de personalización da natureza, as veces humorista e cadenciosa. Para mostra un poema:

..Neve

…….Baixan puntas d’estrelas
Bican as corozas e deixan parches nos traxes
Dorm’a neve no colo do outeiro
Telón d’un cine crebándose nos ollos
Store cubrindo o hourizonte
As cuartillas choven pelotas de tennis
Qu’o chegar â terra non queren brincar
A neve chama nas portas c’os cotovelos
A terra é o despacho d’un poeta cuberto de
…………………………………….(cuartillas que choran)
Brinca o sol
A luz da carabiolas
Rin os piñeiros ensinando os dentes
Os espellos están crebados no chao
O azogue roubou dúas áas e fuxe a cabalo do lombo
…………………………… ………….. (do arco da vella)

|Fonte:Historia da Literatura Galega, F. Fernández del Riego

Cantiga, partindo-se (de João Roiz Castell-Branco)

Estevo Raposo — Sat, 14 Aug 2010 06:53:57 +0000

Senhora, partem tam tristes
meus olhos por vós, meu bem,
que nunca tam tristes vistes
outros nenhuns por ninguém.

Tam tristes, tam saudosos,
tam doentes da partida,
tam cansados, tam chorosos,
da morte mais desejosos
cem mil vezes que da vida.
Partem tam tristes os tristes,
tam fora d’ esperar bem,
que nunca tam tristes vistes
outros nenhuns por ninguém.

João Roiz de Castell-Branco

Esta cantiga está recollida no Cancioneiro Geral, de 1516, elaborado por García de Resente. Un completo comentario atopase neste enlace. Aparece musicada na pista número 21 do CD Cançoões de Cláudio Carneiro.